July 9, 2012

Η ρακέτα.

[...]
Αγαπούσε το τέννις. Τον αθλητισμό γενικότερα, αλλά το τέννις ήταν η λατρεία της. Έκανε προπονήσεις καθημερινά, ήταν όλη μέρα στα γήπεδα, ίδρωνε, έλιωνε παπούτσια, ρακέτες. Άλλαζε γκριπ σχεδόν κάθε μήνα! Όταν πέρασε στο πανεπιστήμιο γράφτηκε αμέσως σε μια ακαδημία. Ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε. Ξεκίνησε εντατικά, πήγαινε καθημερινά, έδινε τον καλύτερό της εαυτό. Μια μέρα αποφάσισε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό της. Έψαξε αρκετά, έβγαλε μερικά χρήματα από τον λογαριασμό της και αγόρασε μια καινούρια ρακέτα. Την αγάπησε αυτή τη ρακέτα. Ήταν μαύρη με κίτρινο φωσφοριζέ πλέγμα.

Η ζωή της κυλούσε, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Και μετά γνώρισε αυτόν. Δεν ταίριαζαν ιδιαίτερα. Κι όμως υπήρχαν κάποια πράγματα που λάτρευε πάνω του. Την πρώτη φορά που έπαιξαν τέννις δεν ήταν ακόμα σε σχέση. Αυτή όμως ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του. Τόσο αφόρητα κι απελπισμένα ερωτευμένη που μερικές φορές καταντούσε σπαστικό. "Σταμάτα ηλίθιε εαυτέ" έλεγε πολλές φορές μέσα της. Αυτό ήταν άλλωστε και το μεγαλύτερό της λάθος, που προσπαθούσε με τόση αποτυχία να πνίξει κάτι δυνατό. Να το κάνει να φανεί ασήμαντο, ε, δεν ήταν και τίποτα, πέρασε κι δεν ακούμπησε φάση. Αλλά είναι δυνατόν; Όταν τα δυνατά πας να τα πνίξεις, φουσκώνουν, μπουκώνουν και κάποια στιγμή σκάνε. Έσκασε κι αυτό που υπήρχε μέσα της, αλλά ήταν πολύ αργά όταν έγινε.

Είχε πολύ ήλιο εκείνη τη μέρα. Άρχισαν να παίζουν. Ήταν καλύτερη από αυτόν. Τουλάχιστον στην αρχή. Είχε και καιρό να παίξει και ήταν "σκουριασμένος". Άρχισε να ιδρώνει και όσο ίδρωνε τόσο πιο γοητευτικός γινόταν. Ήθελε να τον αρπάξει και να τον φιλάει για ώρες. Είχε τόσο ωραίο χαμόγελο. Το πιο ωραίο χαμόγελο του κόσμου. Έκανε τον κόσμο της ολόκληρο να λάμπει. Κάποια στιγμή ήρθαν κοντά. Ήθελε τόσο πολύ να σκύψει και να τη φιλήσει, αλλά δεν το έκανε. Όχι ακόμα. Το παιχνίδι τέλειωσε. Και γύρισαν σπίτια τους. Από εκείνη τη μέρα ήξερε. Εκείνη τη μέρα είχε μπει ακόμα πιο πολύ στην καρδιά της.

Μετά από εκείνη τη μέρα την αγάπησε πιο πολύ τη ρακέτα. Την αγάπησε και για κάποιον περίεργο λόγο από εκείνη τη στιγμή, η ρακέτα της συνδέθηκε μ'αυτόν. Ήρθε το καλοκαίρι, πήγαν πολλές φορές για τέννις, είχε αρχίσει να παίζει καλύτερα από αυτήν. Έκανε δυνατές μπαλιές και πολλά slash. Ήταν καταπληκτικός στα slash, αυτή ποτέ δεν είχε καταφέρει να κάνει ούτε ένα. Θύμωνε καμιά φορά. Ήταν τόσο ανώριμη. Ήθελε πάντα να κερδίζει. Σε όλα -σύντομα βέβαια θα μάθαινε και να χάνει. Το καλοκαίρι πέρασε υπέροχα. Διακοπές μαζί, μπάνια στη θάλασσα, βραδυνές βόλτες. Και τέννις. 

Έπειτα ήρθε ο χειμώνας. Ο χειμώνας που θα της μάθαινε πολλά. Η ρακέτα έμεινε κρεμασμένη στο υπνοδωμάτιο. Ο χειμώνας πέρασε και έπειτα ήρθε το άλλο καλοκαίρι. Δεν είχαν καταφέρει να παίξουν ξανά τέννις ως τότε. Πως το περίμενε αυτό καλοκαίρι... Είχε σκεφτεί τόσα να κάνουν μαζί. Θα ήταν υπέροχο, σαν παραμύθι! Δεν ήταν. Ήρθε νωχελικά, χωρίς πυροτεχνήματα και απλά, σχεδόν ψυχαναγκαστικά έφτασε η μέρα να φτιάξει τη βαλίτσα της. Ταίριαξε όλα τα πράγματα, ρούχα, μαγιώ, κοσμήματα (είχε γίνει κοκέτα πια δεν μπορούσε να βγει έξω χωρίς να προσέξει την παραμικρή λεπτομέρια πάνω της) και πήγε να κλείσει τη βαλίτσα. Η ρακέτα δεν ήταν μέσα. Όχι, δεν την είχε παραλείψει καταλάθος. Το είχε σκεφτεί καλά. Δεν χρειαζόταν να την πάρει. Γιατί να την πάρει άλλωστε; Δεν θα ξαναέπαιζαν ποτέ μαζί τέννις. Θυμήθηκε ξανά τα απογευματινά καλοκαιρινά τους τηλεφωνήματα και τις αναλύσεις τους. Τις βόλτες με τα ποδήλατα, τα φιλιά δίπλα στη θάλασσα, τους χαζούς τσακωμούς τους. Θυμήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι ξανά και δάκρυσε. Χτύπησε δυνατά το χέρι της στο τραπέζι -για να αποφύγει να χτυπήσει το κεφάλι της στον τοίχο- και σκέφτηκε μια στροφή από τον αγαπημένο της Λειβαδίτη*. Έγραψε ένα μήνυμα στο κινητό της, το αποθήκευσε στα πρόχειρα και έκλεισε το φερμουάρ της βαλίτσας.

"5:00 η ώρα στη γνωστή γωνία αγάπη μου;" 
*Τίποτα.
Κοιμήσου.
Εμείς τελειώσαμε.
Δεν έχει δάκρυα πια.
Δακρύζουν όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν.

4 comments:

  1. με συγκίνεσε...

    έχω και εγώ μία ξεχασμένη ρακέτα κάτω στο γκαράζ.Δυστυχώς δε μπορώ να ξαναπαίξω,επειδή από την δύναμη που έπαιζα χτύπησα το χέρι μου.και μου λείπει..μου λείπει η ρακέτα.


    και από την άλλη το περσινό καλοκαίρι.Ήτανε σίγουρα καλύτερο και δακρύζω.Δακρύζω,επειδή ελπίζω! καλό βράδυ:)

    ReplyDelete
  2. καλό καλοκαίρι ...και να μη λησμονείς τη φίλη σου ρακέτα :*

    ReplyDelete
  3. Ηρθε ο καιρος να σας αφησω για λιγο για το καλοκαιρι.Φορεστε το ομορφο χαμογελό σας και πάρτε μαζι την ομορφότερη διάθεση οπου και αν πάτε.Ας διώξουμε για λίγο τα πράγματα που μας στενοχωρούν και ας απολαυσουμε ένα ησυχο καλοκαίρι.ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΣΟΥ!!!!

    ReplyDelete