June 25, 2012

Εξαντλητικές αναπνοές.

Να θέλεις να εξαφανιστείς. Με κάποιον τρόπο. Οποιοδήποτε. Μαγικό ή όχι. Να εξατμιστείς. Απλά να σταματήσεις να υπάρχεις. Είναι κάποιες φορές που νιώθεις τόση κούραση. Κούραση απλά από το να αναπνέεις. Από το να ζεις. Και δεν είναι σωματική ξέρεις. Είναι ψυχική. Έτσι χάνονται όλες οι μάχες άλλωστε. Από το ηθικό. Όσο έχεις το κουράγιο να παλεύεις μη φοβάσαι. Αυτό το κουράγιο. Αν χάσεις αυτό το κουράγιο έχασες τον πόλεμο. (Με έχασες.)

Είναι αυτές οι φορές που αφήνεις στην άκρη τις προσδοκίες για ευτυχία. Δε σε νοιάζει πια να την έχεις στη ζωή σου. Φαντάζει πλέον κάτι τόσο μακρινό και αδιάφορο ταυτόχρονα. Θες απλά την ησυχία σου. Να μην ενοχλείς και να μην σε ενοχλούν. Να αποκοιμιέσαι πλάι στο κύματα. Να ξαπλώνεις σε ξέφωτα με κιτρινιασμένα στάχυα. Να εξαφανίζεσαι. Να ζεις στο μπαμπλ γούορλντ σου. Εκεί που δεν χωράει κανένας άλλος. Δίπλα στους ήρωες των βιβλίων σου. Παρέα με τις μουσικές σου. Δίπλα στα μη πραγματικά. Άλλωστε και τα πραγματικά τόσο καιρό τι σου προσέφεραν; Εκεί είναι κάπως πιο εύκολο να αναπνέεις. Ίσως βγαίνει αυτόματα. Όπως στους κανονικούς ανθρώπους.

Εκεί νιώθεις λίγο να εξαφανίζεσαι.
Λίγο να εξατμίζεσαι.
Να εξαϋλώνεσαι.
Να ζεις (σε) όνειρα.
Κι ας σου λείπει η αγάπη.
Την έχεις ανάγκη νομίζεις;


[θα 'μαι για λίγο ο έρωτας που δεν θα ζήσει κανείς
θα 'μαι το σώμα μου μόνο κι αυτό θα το ξέρετε εσείς
που σας γυρίζω την πλάτη πάντα την ίδια στιγμή]
  
(το καλοκαίρι θα ΄ρθει)

5 comments:

  1. Τελικα μαλλον δεν ειμαι η μονη που βιωνει τις δυσκολες καταστασεις τοσο εντονα.Σοβαρα εχω τρομαξει-ειναι σαν να ακουω τον εαυτο μου!Εγω παντως κατι τετοιες ωρες βαζω το "let it be" των beatles,γιατι να σου πω κατι?Life 's all about drama.Μια ζωη την εχεις -καλα,κακα,ζηστα ολα τουλαχιστον.

    ReplyDelete
  2. Η οπισθοχώρηση από το μέτωπο της πραγματικότητας πίσω στον δικό μας κόσμο δεν είναι σημάδι αδυναμίας.
    Είναι η αναγκαία ώρα για ανασύνταξη, και επούλωση πληγών, η ώρα που γινόμαστε πιο σοφοί και δυνατοί βλέποντας τα πράγματα από απόσταση.
    Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους ούτε για λίγο, έχουν μάθει να ζουν μέσα από τους άλλους, ή φοβούνται να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους...
    Για όσους (ακόμα) δεν ξέρουν, είναι ωραία να ζεις στην φούσκα σου, εκεί μπορείς να γίνεις όσο μυστήριος θελήσεις...
    Την καλημέρα μου, μια και καταφθάνουν οι μικρές ώρες :)

    ReplyDelete
  3. Παρότι οι προσεγγίσεις μας απέναντι στη ζωή αναμφίβολα διαφέρουν,κάτσε να τοποθετηθώ λίγο γιατί μάλλον παρερμηνεύτηκα.Για μένα το δράμα μεταφράζεται σαν πάθος,ένταση,υπερχειλή συναισθήματα που σε εκτοξεύουν στον έβδομο ουρανό ή σε χαντακώνουν σε ένα αβυσσαλέο χάος.Είναι η υπερβολή,η βίωση τόσο της χαράς όσο και του πόνου όσο πιο έντονα γίνεται.Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το μέτρο ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου,αλλά για να σου είμαι απόλυτα ειλικρινής εγώ το θέλησα έτσι.Όπως και να έχει,το point μου είναι ότι ζώντας στο έπακρο ό,τι έχει να σου δώσει η ζωή νιώθεις περισσότερο ζωντανός.

    ReplyDelete
  4. Ως προς το τελευταίο συμφωνώ και επαυξάνω!Όντως φαίνεται να βγάζουν τη μέρα πιο εύκολα,αλλά εμένα τώρα πλέον αυτό δε μου κάνει αίσθηση.Πιστεύω ότι στο φινάλε είναι θέμα θέλησης το πώς θα το δεις.Κι αφού εσύ είσαι "happily orientated" κάποια στιγμή θα μοιάσεις σε αυτούς που ζηλεύεις.Εγώ πάντως στο εύχομαι!;-)

    ReplyDelete
  5. Αυτο αλλο καπως ετσι, δηλαδη εγω τωρα, το βιωνω χειροτερα, δεν μπορω να κανω τον πονο λογια.. προσπαθω , αλλα με πιεζω για να με ξελαφρωσω και παλι ομως δεν λειτουργει τπτ αρα αυτο.

    ReplyDelete