June 30, 2012

Το 4.

Πώς να σου πω ότι φταίω;
Πώς φταίω για όλα εγώ;
Πώς να στο πω αφού φταίω;
Αφού τα λόγια να βρω δεν μπορώ.

Γυρνάω τα βράδια στους δρόμους.
Γυρνάω μήπως σε βρω.
Γυρνάω στους δρόμους σε bar, σε φαγάδικα.
Σε κάθε στενό, σε βαριά ξενυχτάδικα.

Ρωτάω τους φίλους σου, τους κολλητούς.
Ρωτάω στους δρόμους κοινούς μας γνωστούς.
Ρωτάω μη σε είδαν και δεν σε είδα εγώ.
Ρωτάω τους τύπους που πουλάνε ξυστό.

Και παίρνω τον δρόμο για τον γυρισμό.
Το άδειο μου σπίτι να γεμίσω καπνό.
Να πιω ένα μπουκάλι από άθλιο πιοτό.
Και ύστερα μόνος μου να κοιμηθώ.

Και τώρα θ΄αρχίσω να κλαίω.
Να κλαίω ώσπου να κοιμηθώ.
Και μόλις ξυπνήσω θα λέω...
[Ένα κομμάτι αγάπης, πάθους,
ποιητικής αποξένωσης, σεξουαλικής αυτονομίας,
και αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ.]
*αφιερωμένο σε μια χαζή, ξανθιά


(Μα δεν ταιριάζουν οι κόσμοι μας μωρό μου. 
Ο δικός σου είναι ασπρόμαυρος.
Κι ο δικός μου πολύχρωμος.
Τι ατύχημα!)
 

2 comments:

  1. Γέλασα με το ξυστό, κάτι μου θύμισε να ξέρεις. Κάθε πρωί κοιταζω δίπλα τη θέση στο κρεβάτι "μας". Μου λείπεις

    ReplyDelete