May 18, 2012

Αθώα βλέμματα.

Πόσο ζηλεύω τα ανοιχτά μεγάλα μάτια με μια απορία μέσα τους.
Τα μάτια που δεν έχουν δει και δεν έχουν μάθει ακόμα πολλά.
Που δεν γνωρίζουν τι κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπουν. 
Που δεν έχουν πληγωθεί και διψούν να εξερευνήσουν τον κόσμο.
Που είναι γεμάτα αλήθεια και δεν έχουν να κρύψουν τίποτα.
Αν κάτι εξωπραγματικό θα ήθελα περισσότερο αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, θα ήταν αυτό.  Να ξαναγίνω παιδί.
Θα 'θελα να ήμουν στο δημοτικό. Όπου η μόνη μου έγνοια ήταν το παιχνίδι. 
Όπου το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάω, να σκαρφαλώνω σε δέντρα, να τρέχω σε ξέφωτα και να φτιάχνω πυργάκια στην άμμο. (Εκείνα τα πυργάκια - όχι δεν πείραζε που τα έφτιαχνα.)
Όπου το μόνο μου πρόβλημα ήταν μια άσκηση στα μαθηματικά που δεν καταλάβαινα. 
Και έπειτα ερχόταν ο μπαμπάς μου, μου την εξηγούσε και όλα λύνονταν. 
Ως διά μαγείας.
Όλα ήταν τόσο απλά τότε. 
Χαιρόμουν που έτρωγα μαλλί της γριάς και είχα μπαλόνι να πετάει. 
Χαιρόμουν που έπαιρνα σε όλα τα μαθήματα Α΄ και ήμουν καλή μαθήτρια. 
Χαιρόμουν κι ας μη με ήθελε το αγοράκι που μου άρεζε. 
Πόσο ζηλεύω τα αθώα βλέμματα.
Τα βλέπω παντού τελευταία.
Με κοιτούν πολλά παιδάκια και νιώθω σα να θέλουν να μου κάνουν μια ερώτηση.
"Γιατί δεν είσαι χαρούμενη όπως εμείς;"
Τί να τους απαντήσεις;
Το δικό σου βλέμμα δεν είναι αθώο πια. (Δεν υπάρχει γέφυρα επικοινωνίας.)
Ήταν κάποτε που ήσουνα παιδί, ή λίγο αργότερα όταν κοιτούσες εκείνον. 
Το δικό σου αθώο βλέμμα έχει μείνει στο παρελθόν*
 
                         

7 comments:

  1. Τι πιο όμορφο σ' αυτήν τη ζωή από το να είσαι σε μια σχέση που σε κάνει να νιώθεις πάλι παιδί, να χάνεις την αίσθηση του χρόνου και την επαφή με την πραγματικότητα...
    Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες αν έχουμε ζήσει αντίστοιχες στιγμές, έστω και αν κρατάνε λίγο... κάποιοι άλλοι τις ψάχνουν ολόκληρη ζωή.
    Ανακάλυψα τυχαία το ιστολόγιό σου (από το twitter)γράφεις πολύ όμορφα, μην το αφήσεις, πάντα θα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που σε διαβάζει :)

    ReplyDelete
  2. Με πήγε πίσω μερικά χρόνια...πολύ όμορφο και γλυκό ποστ :)

    ReplyDelete
  3. τι ειν'αυτο..που δεν μπορουσα,οταν ησουνα διπλα μου να σου χαρισω,τ'αγριο ξημερωμα να σταματησω το χρονο τον ψευτη τον κανονικο!..τι ομορφο τραγουδι!και ομορφο ποστ!=)

    ReplyDelete
  4. Πάντα όταν διαβάζω ανάρτησή σου χαμογελώ!!
    Όμορφες σκέψεις,καθαρές και χωρίς υπερβολές

    Χαιρετώ!!:))

    ReplyDelete
  5. όντως, αυτό με το χαμόγελο ισχύει! μελαγχολικό χαμόγελο, but still...
    ίσως κάποτε να ξαναγίνουμε παιδιά-έστω και για λίγο- και να μην χρειάζεται να γράφουμε άλλο πια. ο κόσμος θα είναι-έστω και ψεύτικα- όμορφος στα μάτια μας και δεν θα έχουμε ανάγκη τις λέξεις για να τον αντέξουμε.
    ως τότε όμως, θα συνεχίζουμε να διαβάζουμε τα κείμενα σου. γιατί γράφεις όμορφα.(επαναλαμβάνομαι, το ξέρω...:Ρ)

    ReplyDelete
  6. Me syginises....poso dikio....

    ReplyDelete
  7. έχω δύο μεγάλα ανοιχτά μάτια με πολλές απορίες μέσα τους.
    τα μάτια μου δεν έχουν δει και δεν έχουν μάθει αρκετά.
    υποπνεύομαι μόνο τι κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπω.
    που με πλήγωσε ο ευατός μου και διψώ να εξερευνήσω τον κόσμο.
    που είναι γεμάτα αλήθεια και δεν έχω τίποτα να κρύψω.
    αν κάτι εξωπραγματικό θα ήθελα περισσότερο αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, θα ήταν αυτό. να ξεμπλοκάρω.
    ποία είσαι εσύ? εσύ που ζητάς κάτι που ήθελα?
    να γυρίσω πίσω.
    και όταν έκοψα αφέλειες, είδα την αφέλεια μέσα μου.
    και έχω να σου πω πως δε χρεαζόμαστε το συναίσθημα του παρελθόντος. υπάρχει παντού ακόμα μέσα μας.
    δώσε μας ένα μαιλ να σου γράφουμε εμείς οι άγνωστοι. με τα μεγάλα μάτια σαν ανοιχτό βιβλίο που δε διαβάζεται τελικά τόσο εύκολα.

    ReplyDelete