May 29, 2012

Σύννεφα.

Πάρε ένα αεροπλάνο. Ταξίδεψε μακρυά. Όσο πιο μακρυά μπορείς. Άλλαξε παραστάσεις. Βγες από τον μικρόκοσμό σου. Δες τον κόσμο. Τον κόσμο ολόκληρο! Κόσμος δεν είναι το σπίτι σου, οι άνθρωποί σου, η σχολή σου, η δουλειά σου, η μίζερη πόλη σου. Κόσμος δεν είναι τα ηλίθια προβλήματά σου. Κόσμος δεν είσαι εσύ, αυτός, αυτή. Κόσμος είναι όσα δεν έχεις δει. Και όσα δεν έχεις γνωρίσει. Κόσμος είναι ότι δεν ανακάλυψες ακόμα. Και είναι εκεί να σε περιμένει.

Δες τα σύννεφα. Όπως ακριβώς είναι. Δες τα χωρίς προκατάλειψη. Τα σύννεφα δεν είναι εχθρός σου. Μόνο που πρέπει να τα δεις από ψηλά. Πρέπει να νιώσεις δίπλα τους. Να τα αγγίξεις. Να τα αισθανθείς. Τα σύννεφα μέσα από ένα αεροπλάνο φαντάζουν όμορφα. Τα σύννεφα δεν πρέπει να τα κοιτάξεις από κάτω. Δεν πρέπει να τα αφήσεις να κρύψουν τον ήλιο σου. Τα σύννεφα είναι όμορφα και έχουν πολλά να σου πουν. Φτάνει μονάχα να θέλεις να τα ακούσεις. Κοίταξέ τα προσεκτικά. Δες τις αχτίδες ανάμεσα τους. Κρύβονται πολλές φορές. Αλλά είναι εκεί. Πάντα εκεί και περιμένουν να το θελήσεις για να βγουν.

Πάρε έστω ένα τρένο. Το πρώτο τρένο που θα βρεις όταν φτάσεις στο σταθμό. Πήγαινε στη διπλανή πόλη από τη δική σου. Βάλε στη τσάντα σου ένα βιβλίο και στα αυτιά σου τη μουσική που αγαπάς. Απόλαυσε τη διαδρομή. Βγες έξω. Πήγαινε στη θάλασσα. Η θάλασσα πάντα βοηθά, δεν το ξέρεις; Παρατήρησε τους ανθρώπους. Προσεκτικά. Δες τα πρόσωπά τους. Προσπάθησε να φανταστείς τις ζωές τους. Ίσως μοιάζουν με τη δική σου. Ίσως όχι. Ξάπλωσε στον ήλιο. Νιώσε τον να καίει το πρόσωπό σου. Δες ξανά τα σύννεφα. Δεν είναι ακόμα πιο όμορφα τώρα; Κοίταξέ τα. Δες σ' αυτά, ότι θέλεις να δεις. Φτιάξε πολιτείες ολόκληρες και ιστορίες και παραμύθια.

Όχι. Δε θες κανέναν μαζί σου. Στα ταξίδια -στο 'χω ξαναπεί- πρέπει να είσαι μόνος. Τα σημαντικά ταξίδια δεν τα κάνεις με παρέα. Άλλωστε ποιός σου είπε ότι αν είχες παρέα θα έβλεπε όλα αυτά που εσύ βλέπεις; Ποιός σου είπε ότι θα μπορούσε να καταλάβει γιατί σ'αρέσει ο ήλιος; Γιατί βρέχεις τα πόδια σου στη θάλασσα; Γιατί χορεύεις στη μέση του δρόμου; Γιατί τρέχεις και φωνάζεις σαν παιδί; Γιατί έχεις ανάγκη το "χεράκι-χεράκι"; Ποιός σου είπε ότι αν είχες παρέα θα έβλεπε ότι εκείνο το σύννεφο είναι διαφορετικό από τα άλλα; (Όχι αγάπη μου, δεν είναι όλα τα σύννεφα ίδια.) Κι αν η παρέα σου δεν μπορεί να δει όσα εσύ μπορείς, τι να την κάνεις; Δεν ανήκει στον κόσμο σου.
[δε με υπολόγισες καλά.
όφειλες ξέρεις]
και (έτσι ξαφνικά, μέσα από τα σύννεφα)

May 18, 2012

Αθώα βλέμματα.

Πόσο ζηλεύω τα ανοιχτά μεγάλα μάτια με μια απορία μέσα τους.
Τα μάτια που δεν έχουν δει και δεν έχουν μάθει ακόμα πολλά.
Που δεν γνωρίζουν τι κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπουν. 
Που δεν έχουν πληγωθεί και διψούν να εξερευνήσουν τον κόσμο.
Που είναι γεμάτα αλήθεια και δεν έχουν να κρύψουν τίποτα.
Αν κάτι εξωπραγματικό θα ήθελα περισσότερο αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, θα ήταν αυτό.  Να ξαναγίνω παιδί.
Θα 'θελα να ήμουν στο δημοτικό. Όπου η μόνη μου έγνοια ήταν το παιχνίδι. 
Όπου το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάω, να σκαρφαλώνω σε δέντρα, να τρέχω σε ξέφωτα και να φτιάχνω πυργάκια στην άμμο. (Εκείνα τα πυργάκια - όχι δεν πείραζε που τα έφτιαχνα.)
Όπου το μόνο μου πρόβλημα ήταν μια άσκηση στα μαθηματικά που δεν καταλάβαινα. 
Και έπειτα ερχόταν ο μπαμπάς μου, μου την εξηγούσε και όλα λύνονταν. 
Ως διά μαγείας.
Όλα ήταν τόσο απλά τότε. 
Χαιρόμουν που έτρωγα μαλλί της γριάς και είχα μπαλόνι να πετάει. 
Χαιρόμουν που έπαιρνα σε όλα τα μαθήματα Α΄ και ήμουν καλή μαθήτρια. 
Χαιρόμουν κι ας μη με ήθελε το αγοράκι που μου άρεζε. 
Πόσο ζηλεύω τα αθώα βλέμματα.
Τα βλέπω παντού τελευταία.
Με κοιτούν πολλά παιδάκια και νιώθω σα να θέλουν να μου κάνουν μια ερώτηση.
"Γιατί δεν είσαι χαρούμενη όπως εμείς;"
Τί να τους απαντήσεις;
Το δικό σου βλέμμα δεν είναι αθώο πια. (Δεν υπάρχει γέφυρα επικοινωνίας.)
Ήταν κάποτε που ήσουνα παιδί, ή λίγο αργότερα όταν κοιτούσες εκείνον. 
Το δικό σου αθώο βλέμμα έχει μείνει στο παρελθόν*
 
                         

May 11, 2012

Μια τυχαία ιστορία.


Έβρεχε από το πρωί. Δεν της άρεσαν οι μέρες με βροχή, της προκαλούσαν πάντα άσχημα συναισθήματα. Εκείνη τη μέρα όμως δεν την ένοιαζε. Ταίριαζε άλλωστε να βρέχει, όχι τόσο για να κρύβονται τα δάκρυά της -δεν είχε άλλα- είχαν στεγνώσει κι αυτά. Κυρίως για να μοιάζει ότι το σύμπαν κλαίει γι' αυτήν.
Ήταν ευαίσθητος χαρακτήρας. Έκλαιγε εύκολα, δάκρυζε σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής της. Κι όταν έμενε μόνη, τότε έκλαιγε με λυγμούς. Όταν δεν ήταν κανένας εκεί να τη βοηθήσει. Όταν δε φοβόταν να τσαλακωθεί εντελώς. Από ποιόν να κρυφτεί άλλωστε; Από τον εαυτό της; Όχι, δεν ήταν ο λόγος της εικόνας της που δεν έκλαιγε μπροστά σε άλλους. Το είχε κάνει κι αυτό αρκετές φορές. Απλά είχε μάθει πια πως τα δάκρυα δεν βοηθούν πουθενά. Δεν αλλάζουν καταστάσεις.

Μπήκε στο αμάξι. Αυτό το ταξίδι θα ήταν καθοριστικό. Δεν θα ήταν ένα ταξίδι από μια πόλη σε μια άλλη. Θα ήταν ένα ταξίδι από έναν κόσμο σε έναν άλλον. Από τον κόσμο των συναισθημάτων στον κόσμο του τίποτα. Το είχε αποφασίσει. (Πάντα το έκανε αυτό το λάθος. Έβαζε χρονοδιαγράμματα και τώρα αυτό και εκείνο τότε και όλα τα έφτιαχνε στο μυαλό της όπως αυτή ήθελε και ακόμα να καταλάβει ότι σχεδόν ποτέ δεν πραγματοποιούνταν τα σχέδιά της. Παρόλαυτά το είχε κάνει και αυτή τη φορά.) Καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Ποτέ δεν της άρεσε αυτή η θέση. Και πρέπει να μιλάς και να κρατάς παρέα στον άλλον και να είσαι ευδιάθετος. Αυτή όμως δεν ήταν. Προτιμούσε τις πίσω θέσεις. Εκεί που δεν αναγκαζόταν να βάλει τη ζώνη ασφαλείας. Εκεί που κουλουριαζόταν και δεν έβλεπε το δρόμο, τον χιλιομετρητή, να γράφει τα χιλιόμετρα να περνούν, τις απειλητικές προσπεράσεις. Δίπλα της αυτός. Όχι, όχι αυτός που θα ήθελε. Αυτός όμως που αντιπροσώπευε κάθε "αυτός" στη ζωή της. Ο πατέρας της. Ποτέ δεν είχε διαλευκάνει τα συναισθήματά της γι' αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό που κατάλαβε όμως πρόσφατα ήταν ένα. Ότι πάντα αναζητούσε κάτι που του έμοιαζε.

Ήταν καλός αλλά και απόμακρος. Όχι ότι δεν έκανε αγκαλιές και χάδια, αλλά μάλλον ήταν μετρημένα. Κλειστός χαρακτήρας, δύσκολος να πιάσεις κουβέντα. Όχι, θα ήταν λάθος να το πω αυτό. Μιλούσε πολύ, είχε χιούμορ, θα μπορούσε να συζητάει με τις ώρες, αλλά πάντα για άσχετα θέματα, επικαιρότητα, πολιτική, ανούσια πράγματα. Όχι αυτά τα ουσιαστικά, αυτά της καρδιάς. Σ' αυτές τις συζητήσεις πάντα δυσκολευόταν. Έχανε τα λόγια του. Αυτό έψαχνε μια ζωή. Αυτό προσπαθούσε να κατακτήσει. Πάντα το δύσκολο. Το άπιαστο. Για όσους ανθρώπους ήθελε στη ζωή της, πάντα χρειαζόταν να παλέψει. Όχι, αυτοί που την ήθελαν στη δική τους ζωή, σ'αυτών τις ζωές δεν ήθελε να μπει. Πάντα στις ζωές των άλλων.  Στις ζωές αυτών που δεν την χρειαζόταν, που δεν την είχαν ανάγκη, στις ζωές ψυχρών ανθρώπων, στις ζωές ανθρώπων που μόνο παγοκολώνα θύμιζαν. Ναι, όλη της η ζωή αυτό προσπαθούσε. Να κατακτήσει την αγάπη. Να κατακτήσει την αγάπη ανθρώπων που δεν είχαν να της δώσουν.

Έβρεχε σε όλη τη διαδρομή. Προσπαθούσε να κρατήσει τα δάκρυά της. Δεν ήθελε να τη δει έτσι. Δεν ήθελε να τον στεναχωρεί. Ποτέ δεν το ήθελε. Ούτε αυτόν, ούτε τους άλλους. Κι όμως αυτό έκανε. Πάντα στεναχωρούσε, απογοήτευε, πλήγωνε και πληγωνόταν. Πως το κατάφερνε ούτε κι αυτή ήξερε. Η ώρα περνούσε. Το ταξίδι έφτανε στο τέλος του και ο "προορισμός" ερχόταν όλο και πιο κοντά. Και αυτή όλο και πιο ανέτιμη γι'αυτό που είχε αποφασίσει. Όχι, δεν ήταν καλή στο να αφήνει πίσω της κομμάτια της ζωής της, όσο λανθασμένα και να φάνταζαν αυτά. Η βροχή δεν σταματούσε. Έμπαιναν σε τούνελ, σήγαγγες σκοτεινές και ένιωθε σα να βλέπει ταινία ή κακό όνειρο. Ξέρετε, απ' αυτά που ξυπνάς και έχεις κάποιον να του τα διηγηθείς μετά. Μια λάθος τιμονιά. Μια λάθος κίνηση. Μόνο αυτό σκεφτόταν. Ήθελε να τον σπρώξει, να αρπάξει το τιμόνι στα χέρια της και να... Όχι, ήταν πολύ πιο δειλή απ' όσο πίστευε. Δε θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Και φυσικά και δεν σκεφτόταν όλους αυτούς που θα άφηνε πίσω. Τον εαυτό της σκεφτόταν, τον εαυτό της και τα ηλίθια όνειρά της. "Κάποτε θα 'ναι όλα, σα 'να να ναι καλοκαίρι." Γελούσε και η ίδια μερικές φορές με αυτά για τα οποία ήλπιζε.

Κατέβηκε από το αμάξι. Πάτησε τα πόδια της στη γη. Και...
Έχει τέλος η ιστορία.
Αλλά πείτε μου, ποιον θα ενδιέφερε το τέλος μιας τυχαίας ιστορίας;

May 1, 2012

Είναι κάποιες μέρες.

Ήρεμες.
Αθώες.
Παιδικές.
Χωρίς γιατί.
Όμορφα μοναχικές.
Ηλιόλουστες.
Χωρίς πυροτεχνήματα.
Αλλά  πολύχρωμες.
Με μουσική στα αυτιά.
Με απρόσμενα μηνύματα.
Χωρίς κενά.
Με όμορφες πράξεις.
Με έμπνευση.
Με γαλλική πλεξούδα στα μαλλιά.
Και φρέσκα λουλούδια στο βάζο.
Με θάλασσα και ποδήλατα.
Με χαμόγελα και McFlurry.
Μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη.
Και μια απόφαση που φέρνει πίσω τη ζωή σου.