April 28, 2012

Εθί(ζω)μαι.

Λένε πως οι εθισμοί δεν είναι κάτι καλό. Πρέπει να τους αποφεύγεις.
Σε αποπροσανατολίζουν, σε απομακρύνουν από το στόχο. 
Είναι όμως κάποιοι εθισμοί που σε βοηθούν να προχωρήσεις.
Σου δίνουν τον λόγο για να ζεις, το λόγο για να υπάρχεις.

Είμαι άτομο που εθίζεται. Σε οτιδήποτε.
Σε ένα είδος καραμέλες, σε μια σειρά, ένα βιβλίο, σε άτομα.
Πιο πολύ όμως εθίζομαι σε μουσικές. 
Μπορώ να εθιστώ σε ένα τραγούδι.
Και να ζω απ' αυτό. Απ' αυτό και τις σκέψεις που κάνω όταν το ακούω.


 Οι άνθρωποι που τους βαραίνει
μια βαθιά θλίψη
προδίδονται όταν είναι ερωτευμένοι:
έχουν έναν τρόπο να αρπάζουν τον έρωτα
σαν να θέλουν να τον αγκαλιάσουν
και να τον πνίξουν από φθόνο.

(Που αρχίζει το τέλος;
Πότε ένα βλέμμα
-ζεστό, εύθυμο. θλιμμένο-
γίνεται έρωτας;
Πού αρχίζει το τέλος του έρωτα;
Πού αρχίζει αυτός ο έρωτας;)

Χάρης Βλαβιανός -
 Μετά το τέλος της ομορφιάς

[Ένα ποίημα γεμάτο άλυτες απορίες,
μαζί με το πιο εθιστικό τραγούδι που άκουσα ποτέ.]

2 comments:

  1. ΓΟΥΑΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ <3
    και ωραίο ποίημα=)
    Καλό μεσημέρι!

    ReplyDelete
  2. ωραίο τραγούδι.. συμφωνώ με όσα λες

    ReplyDelete