April 28, 2012

Εθί(ζω)μαι.

Λένε πως οι εθισμοί δεν είναι κάτι καλό. Πρέπει να τους αποφεύγεις.
Σε αποπροσανατολίζουν, σε απομακρύνουν από το στόχο. 
Είναι όμως κάποιοι εθισμοί που σε βοηθούν να προχωρήσεις.
Σου δίνουν τον λόγο για να ζεις, το λόγο για να υπάρχεις.

Είμαι άτομο που εθίζεται. Σε οτιδήποτε.
Σε ένα είδος καραμέλες, σε μια σειρά, ένα βιβλίο, σε άτομα.
Πιο πολύ όμως εθίζομαι σε μουσικές. 
Μπορώ να εθιστώ σε ένα τραγούδι.
Και να ζω απ' αυτό. Απ' αυτό και τις σκέψεις που κάνω όταν το ακούω.


 Οι άνθρωποι που τους βαραίνει
μια βαθιά θλίψη
προδίδονται όταν είναι ερωτευμένοι:
έχουν έναν τρόπο να αρπάζουν τον έρωτα
σαν να θέλουν να τον αγκαλιάσουν
και να τον πνίξουν από φθόνο.

(Που αρχίζει το τέλος;
Πότε ένα βλέμμα
-ζεστό, εύθυμο. θλιμμένο-
γίνεται έρωτας;
Πού αρχίζει το τέλος του έρωτα;
Πού αρχίζει αυτός ο έρωτας;)

Χάρης Βλαβιανός -
 Μετά το τέλος της ομορφιάς

[Ένα ποίημα γεμάτο άλυτες απορίες,
μαζί με το πιο εθιστικό τραγούδι που άκουσα ποτέ.]

April 24, 2012

Αντεύχομαι.

Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ευτυχία. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σε κείνο, κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε λέει ο λόγος που την προσπέρασα.

Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, και στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα μπει ήδη μέσα, είχε τη διάθεση να πετάξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν τόλμησε.

Άλλη δικαιολογία τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα λάθος, τη διπλανή πόρτα και βλέποντάς με να καθυστερώ, συμπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να με διακόψει.

Μου έχει απαρυθμίσει μία, μία τις στιγμές που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο το φόβο που είχα μην τις χάσω...

Είδα και έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου λέει συγχαρητήρια. Πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία!

Άπιαστη σου λέω.

Κική Δημουλά - Εκτός Σχεδίου

April 9, 2012

Μελαγχολικές Κυριακές.

Ποτέ δε μου άρεσαν οι Κυριακές. Όλες τους σχεδόν είχαν μια δόση πικρίας.
Άσχημη γεύση, αλμυρή, στυφή κι απροδιόριστη μαζί.
Άλλες Κυριακές αδιάφορες, άλλες κρύες, άλλες απλώς μελαγχολικές.
Αν μου έλεγε κάποιος να βάλω μια ταμπέλα σ'αυτή τη μέρα, αυτή θα έβαζα.
Μελαγχολική.
Ήταν ημέρα αναπόλησης.
Μέρα όπου άνοιγαν πληγές που δεν έπρεπε να υπάρχουν,
ίσως μόνο για να σου θυμίσουν ότι ήρθε η στιγμή να τις κλείσεις.
Μέρα ήρεμων καφέδων, όχι αυτών των επεισοδιακών.
Ήσυχων περιπάτων, απ' αυτούς που ποτέ τίποτε απρόσμενο δε συμβαίνει.
Μέρα χωρίς λόγο ύπαρξης.
Τις Κυριακές τα κενά μεγάλωναν.
Τα φαντάσματα γινόταν πιο αληθινά.
Οι απουσίες επιβλητικότερες.
Οι ελλείψεις απειλητικότερες.
Τα λάθη επίμονα ζητούσαν να μπουν στη λίστα των πραγμάτων που έχεις κάνει.
Τις Κυριακές η λογική έκανε στην άκρη και τα συναίσθηματα έπαιρναν τη θέση της.
Τις Κυριακές ο νους έτρεχε. Σε θάλασσες, βουνά. Ταξίδευε σε μέρη ανύπαρκτα.
Και σε συναισθήματα. Ανύπαρκτα κι αυτά.
Έπειτα ερχόταν οι Δευτέρες. Όλα έμπαιναν και πάλι στη θέση τους.
Εκεί που ήταν και πριν.
Εκεί όπου έπρεπε να είναι.

θα άλλαζε νόημα κι η Κυριακή
δε θα ήταν πια μελαγχολική

αν ζούσαμε σε άλλη εποχή
 κι αν εσύ δεν ήσουν εσύ κι εγώ δεν ήμουν εγώ*

April 1, 2012

Ευτυχία είναι.

Να βλέπεις τον ήλιο στα μάτια.
Να μη φοβάσαι.
Να τρέχεις και να φωνάζεις δυνατά.
Να χαμογελάς χωρίς λόγο.
Να παίρνεις απροσδόκητες αγκαλιές.
Να κάνεις απροσδόκητες αγκαλιές.
Να του ψιθυρίζεις κάτι στο αυτί.
Να παίζεις μαξιλαροπόλεμο.
Να μασάς big bubble και να κάνεις φούσκες.
Να πηγαίνεις στην ακρογιαλιά παρέα με ένα βιβλίο.
Να κάνεις πικ νικ κάτω από ένα δέντρο, μέσα στην πόλη.
Να μοιράζεσαι το kinder bueno σου.
Να χαρίζεις αγαπημένα σου πράγματα, σε αγαπημένους σου ανθρώπους.
Να κάνεις κάποιον χαρούμενο, μόνο με ένα χαμόγελό σου.
Να βλέπεις 5 ταινίες στη σειρά, τρώγοντας δρακουλίνια και Haribo.
Να σου έρχεται ένα μήνυμα ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόσουν.
Να είναι Άνοιξη.
Να αγαπάς.
Και να σε αγαπούν.
Να νυχτώνει και να μη σου λείπει τίποτα.
Αυτό είναι ευτυχία.