January 10, 2012

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον.

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)
 
[Μάθε να αφήνεις κάποια στιγμή το παρελθόν πίσω σου.
Μάθε να δέχεσαι ότι έχασες.
Μάθε να δέχεσαι το παρόν σου.
Αυτό, είναι η μόνη πραγματικότητα.]

3 comments:

  1. Αχ καβάφης..
    Συμφωνώ με την παράγραφο κάτω από το ποίημα..Καλό βράδυ!

    ReplyDelete
  2. πως δεν το ειχα δει αυτο το ποστ?το αγαπημενο μου ποιημα του καβαφη...χαιρομαι!:)

    ReplyDelete
  3. Αγαπημένο ποίημα και υπερβολικά αληθινό...

    ReplyDelete